مچ بند طبی کیورد – ثابت کننده مچ و کف دست نئوپرنی کیورد

مچ بند طبی :

ثابت کننده مچ دست نئوپرنی کیورد

در دنیای پرمشغله امروز، مچ‌دست به عنوان یکی از پرکاربردترین مفاصل بدن، مدام در معرض آسیب‌های ناشی از حرکات تکراری، فشارهای ناگهانی یا بیماری‌های زمینه‌ای قرار دارد.

از تایپ کردن با کامپیوتر گرفته تا فعالیت‌های ورزشی و کارهای سنگین خانگی، همه و همه می‌توانند منجر به درد و ناتوانی در این ناحیه شوند.

در چنین شرایطی، مچ‌بندهای طبی به عنوان یک راهکار مؤثر و غیرتهاجمی برای درمان و پیشگیری از آسیب‌های مچ دست وارد عمل می‌شوند.

در این میان، مچ‌بند طبی نئوپرنی که مچ و کف دست را ثابت می‌کند، به دلیل ترکیب منحصربه‌فردی از کارایی، راحتی و قابلیت‌های درمانی، به یکی از محبوب‌ترین و پرکاربردترین انواع این تجهیزات تبدیل شده است .

این مقاله به بررسی جامع و موشکافانه این وسیله کاربردی می‌پردازد و تلاش می‌کند تا با نگاهی دقیق، تمامی جنبه‌های مرتبط با آن را پوشش دهد.

با ما همراه باشید تا با ساختار، عملکرد، موارد مصرف، نحوه انتخاب صحیح و اصول استفاده از این مچ‌بند طبی ارزشمند آشنا شوید.

مچ‌بند طبی نئوپرنی ثابت‌کننده مچ و کف دست چیست؟

 آشنایی با آناتومی مچ دست و اهمیت بی‌حرکتی

نئوپرن چیست و چرا در ساخت مچ‌بندهای طبی استفاده می‌شود؟

مکانیسم اثر:

مچ‌بند نئوپرنی چگونه به بهبودی کمک می‌کند؟

بی‌حرکتی و ثبات‌بخشی

گرما درمانی موضعی و افزایش گردش خون

کاهش درد و تورم

کاهش فشار روی عصب‌ها و تاندون‌ها

موارد مصرف و کاربردهای اصلی

سندرم تونل کارپال (CTS)

 آرتروز و آرتریت روماتوئید

التهاب تاندون‌ها (تاندونیت)

کیست گانگلیون

رگ به رگ شدن و کشیدگی رباط‌ها

دوران پس از گچ‌گیری و توانبخشی

محافظت در ورزش‌های سنگین

انواع مچ‌بندهای نئوپرنی

ثابت‌کننده مچ و کف دست

مچ‌بند با آتل قابل تنظیم (آلومینیومی یا پلاستیکی)

مچ‌بند با آتل ثابت (اسپلینت دار)

مچ‌بند دارای محافظ شست

مچ‌بندهای مخصوص فعالیت و استراحت

راهنمای جامع انتخاب و خرید:

 اندازه‌گیری دقیق مچ دست

توجه به جنس و قابلیت تنفس

نوع و محل قرارگیری آتل

کیفیت تسمه‌های نگهدارنده (ولکرو)

برند و کشور سازنده

نحوه صحیح پوشیدن و استفاده از مچ‌بند

 آماده‌سازی مچ‌بند

قرار دادن دست در وضعیت صحیح

نحوه بستن تسمه‌ها

نکات مهم در حین استفاده

مدت زمان توصیه شده برای استفاده

مراقبت و شستشوی مچ‌بند نئوپرنی

هشدارها و موارد منع مصرف

نتیجه‌گیری

پرسش‌های متداول

مچ‌بند طبی نئوپرنی ثابت‌کننده مچ و کف دست چیست؟

این وسیله که با نام‌های دیگری مانند مچ‌بند آتل‌دار، اسپلینت مچ دست یا ساپورت ثابت‌کننده مچ نیز شناخته می‌شود، یک پوشش طبی ارتوپدی است که عمدتاً از جنس نئوپرن ساخته می‌شود و با داشتن آتل‌های تعبیه‌شده در کف دست و پشت آن، وظیفه اصلی اش ثابت نگه داشتن مفصل مچ دست در وضعیت خنثی (Natural Position) است .

این بی‌حرکتی نسبی یا کامل، به بافت‌های آسیب‌دیده اجازه می‌دهد تا در شرایطی ایده‌آل و بدون استرس اضافی، فرآیند ترمیم خود را آغاز کنند .

این مچ‌بندها فراتر از یک تکیه‌گاه ساده عمل می‌کنند.

آنها با ایجاد یک بی‌حرکتی کنترل‌شده، از انجام حرکات دردناک و مضر جلوگیری کرده و در عین حال، با اعمال فشار ملایم و یکنواخت (کمپرس) و حفظ گرمای ناحیه، به کاهش تورم و تسکین درد کمک شایانی می‌کنند.

آشنایی با آناتومی مچ دست و اهمیت بی‌حرکتی

برای درک عمیق‌تر اهمیت استفاده از این مچ‌بندها، لازم است نگاهی گذرا به ساختار پیچیده مچ دست بیندازیم.

مفصل مچ دست، یک سازه مجموعه‌ای و فوق‌العاده پیچیده است که از انتهای دو استخوان ساعد (رادیوس و اولنا) و هشت استخوان کوچک به نام‌های کارپال تشکیل شده است.

این استخوان‌ها توسط شبکه درهم تنیده‌ای از رباط‌ها (لیگامان‌ها) به یکدیگر متصل شده و به کمک تاندون‌های متعدد که وظیفه حرکت انگشتان را بر عهده دارند، مجموعه‌ای قدرتمند و در عین حال آسیب‌پذیر را می‌سازند.

زمانی که این ناحیه دچار آسیب می‌شود، هرگونه حرکت اضافی می‌تواند باعث تشدید پارگی‌ها، تحریک بافت‌ها و افزایش التهاب و درد شود.

بی‌حرکتی اصولی، با فراهم کردن ثبات برای مفصل و کاهش فشار بر روی تاندون‌ها، رباط‌ها و اعصاب، بهترین شرایط را برای بهبودی ایجاد می‌کند.

در واقع، مچ‌بند طبی با ثابت نگه داشتن مچ در وضعیت خنثی، طول تونل کارپال را به حداکثر رسانده و از خمیدگی‌های مضری که در طول شب یا حین فعالیت به طور ناخودآگاه رخ می‌دهد، جلوگیری می‌نماید.

نئوپرن چیست و چرا در ساخت مچ‌بندهای طبی استفاده می‌شود؟

نئوپرن یک نوع لاستیک مصنوعی (پلی کلروپرن) است که به دلیل ویژگی‌های منحصربه‌فردش، به یک ماده ایده‌آل برای ساخت تجهیزات طبی و ارتوپدی تبدیل شده است.

مهم‌ترین دلایل استفاده گسترده از نئوپرن در ساخت مچ‌بندها عبارتند از:

1. خاصیت عایق‌بندی و گرما‌زایی:

نئوپرن به دلیل ساختار سلولی بسته‌اش، گرما را در خود حفظ می‌کند.

این افزایش دمای موضعی در ناحیه مچ دست، باعث گشاد شدن عروق خونی و در نتیجه افزایش گردش خون می‌شود.

خون‌رسانی بهتر به معنای اکسیژن‌رسانی بیشتر و تسریع در ترمیم بافت‌های آسیب‌دیده است .

2. انعطاف‌پذیری و کشسانی:

نئوپرن دارای کشش‌پذیری مناسبی است که به مچ‌بند اجازه می‌دهد به خوبی در اطراف مچ دست فرم بگیرد و فشار یکنواختی را اعمال کند، بدون اینکه مانع از گردش خون محیطی شود.

3. خاصیت فشرده‌سازی (کمپرس):

این ماده می‌تواند با اعمال فشار ملایم و مداوم روی بافت‌ها، به کاهش ادم و تورم ناشی از التهاب یا آسیب کمک کند.

4. سبکی و دوام:

نئوپرن ماده‌ای سبک است و استفاده طولانی مدت از آن خستگی ایجاد نمی‌کند.

همچنین در برابر پارگی و سایش مقاوم بوده و عمر مفید بالایی دارد.

5. قابلیت تنفس:

هرچند نئوپرن به خودی خود چندان تنفس‌پذیر نیست، اما در تولیدات مدرن، مچ‌بندهای نئوپرنی با لایه‌های داخلی از جنس پارچه‌های کتان، حوله‌ای یا الیاف ضدحساسیت پوشانده می‌شوند که هم از ایجاد حساسیت پوستی جلوگیری کرده و هم باعث جذب رطوبت و تعریق می‌شوند .

مکانیسم اثر:

مچ‌بند نئوپرنی چگونه به بهبودی کمک می‌کند؟

مچ‌بند نئوپرنی از چندین مسیر مختلف به فرآیند درمان کمک می‌کند:

بی‌حرکتی و ثبات‌بخشی:

اصلی‌ترین وظیفه این مچ‌بند، محدود کردن حرکات مچ دست در جهات مختلف است.

آتل‌های تعبیه‌شده در آن، مانع از خم و راست شدن بیش از حد یا انحراف مچ به طرفین می‌شوند و آن را در وضعیت خنثی (مطلوب برای ترمیم) ثابت نگه می‌دارند.

این بی‌حرکتی از وارد آمدن فشار مجدد به بافت‌های آسیب‌دیده جلوگیری می‌کند.

گرما درمانی موضعی و افزایش گردش خون:

همانطور که اشاره شد، نئوپرن با حفظ گرمای طبیعی بدن در ناحیه مچ، دمای موضعی را افزایش می‌دهد.

این گرما درمانی ساده باعث شل شدن عضلات، کاهش خشکی مفصل و افزایش انعطاف‌پذیری تاندون‌ها و رباط‌ها می‌شود.

افزایش گردش خون نیز به پاکسازی سریع‌تر مواد زائد ناشی از التهاب و رساندن مواد مغذی برای بازسازی سلولی کمک می‌کند.

کاهش درد و تورم:

کاهش درد نتیجه ترکیبی از دو عامل بالا است.

از یک سو، بی‌حرکتی از تحریک مکانیکی بافت‌های ملتهب و دردناک جلوگیری می‌کند.

از سوی دیگر، گرما و فشار ملایم (کمپرس) باعث کاهش تورم شده و با کاهش تجمع مایع میان‌بافتی، فشار روی انتهای عصبی را کم کرده و در نتیجه درد تسکین می‌یابد.

کاهش فشار روی عصب‌ها و تاندون‌ها:

با ثابت نگه داشتن مچ در وضعیت صحیح، مچ‌بند از تحت فشار قرار گرفتن عصب‌هایی مانند عصب مدیان (در سندرم تونل کارپال) یا تاندون‌های ملتهب جلوگیری می‌کند و فضای بیشتری برای عبور این ساختارها فراهم می‌آورد.

موارد مصرف و کاربردهای اصلی:

مچ‌بند طبی نئوپرنی ثابت‌کننده مچ و کف دست، دامنه وسیعی از کاربردها را در بر می‌گیرد که مهم‌ترین آنها عبارتند از:

سندرم تونل کارپال (CTS):

این بیماری که به دلیل فشردگی عصب مدیان در مچ دست ایجاد می‌شود، یکی از شایع‌ترین دلایل تجویز این نوع مچ‌بند است.

استفاده از مچ‌بند به خصوص در طول شب، با جلوگیری از خم شدن مچ دست، فشار روی عصب را کاهش داده و علائمی مانند درد، گزگز و بی‌حسی را به طرز چشمگیری بهبود می‌بخشد.

آرتروز و آرتریت روماتوئید:

در بیماران مبتلا به آرتروز (ساییدگی مفصل) یا آرتریت روماتوئید (یک بیماری خودایمنی التهابی)، مچ‌بند با ثابت نگه داشتن مفصل و کاهش دامنه حرکتی، از تخریب بیشتر مفصل جلوگیری کرده و درد ناشی از حرکت را تسکین می‌دهد.

التهاب تاندون‌ها (تاندونیت):

التهاب تاندون‌های مچ دست و انگشت شست (مانند بیماری دکورون) با بی‌حرکتی به سرعت بهبود می‌یابند.

مچ‌بند با کاهش کشش روی تاندون ملتهب، فرصت ترمیم به آن می‌دهد.

کیست گانگلیون:

این کیست‌های خوش‌خیم که اغلب در پشت مچ دست ایجاد می‌شوند، گاهی با تحریک ناشی از حرکت دست بزرگتر یا دردناک‌تر می‌شوند.

بی‌حرکتی نسبی مچ می‌تواند به کاهش تحریک و درد کمک کند.

رگ به رگ شدن و کشیدگی رباط‌ها:

در آسیب‌های حاد مانند پیچ خوردگی مچ دست، این مچ‌بند با ایجاد ثبات و حمایت از رباط‌های آسیب‌دیده، به روند بهبودی سرعت می‌بخشد.

دوران پس از گچ‌گیری و توانبخشی:

پس از باز کردن گچ شکستگی، عضلات و مفصل مچ دست دچار ضعف و خشکی می‌شوند.

مچ‌بند نئوپرنی در این دوران به عنوان یک محافظ عمل کرده و ضمن جلوگیری از آسیب مجدد، به دلیل خاصیت ترموژنیک خود، انعطاف‌پذیری بافت‌ها را افزایش می‌دهد.

محافظت در ورزش‌های سنگین:

ورزشکارانی که در رشته‌هایی مانند ژیمناستیک، وزنه‌برداری، تنیس یا بدنسازی فعالیت می‌کنند، برای پیشگیری از آسیب یا محافظت از مچ آسیب‌دیده سابق، می‌توانند از این مچ‌بندها استفاده کنند.

انواع مچ‌بندهای نئوپرنی ثابت‌کننده مچ و کف دست :

این مچ‌بندها در مدل‌های متنوعی طراحی و تولید می‌شوند که هر کدام کارایی خاصی دارند:

مچ‌بند با آتل قابل تنظیم (آلومینیومی یا پلاستیکی):

در این مدل‌ها، آتل‌ها (معمولاً دو عدد در طرفین کف دست و پشت دست) از جنس آلومینیوم یا پلاستیک نرم هستند که قابلیت شکل‌پذیری دارند.

پزشک یا فیزیوتراپیست می‌تواند این آتل‌ها را خم کند تا مچ دست دقیقاً در زاویه مورد نظر (مثلاً کمی اکستنشن) ثابت بماند.

این مدل بسیار رایج و پرکاربرد است.

مچ‌بند با آتل ثابت (اسپلینت دار):

در این مدل‌ها آتل از مواد سفت و سخت (مانند پلاستیک فشرده) ساخته شده و به صورت از پیش تعیین‌شده، مچ را در یک وضعیت خاص ثابت نگه می‌دارد.

این نوع بیشتر برای بی‌حرکتی کامل‌تر و پس از جراحی‌ها یا شکستگی‌ها کاربرد دارد.

مچ‌بند دارای محافظ شست:

بسیاری از مچ‌بندهای ثابت‌کننده، دارای یک آتل جداگانه یا یک محفظه برای ثابت نگه داشتن مفصل پایینی انگشت شست هستند.

این ویژگی برای مواردی که شست نیز درگیر است (مانند التهاب تاندون شست) ضروری است.

مچ‌بندهای مخصوص فعالیت و استراحت:

برخی منابع، مچ‌بندها را بر اساس زمان استفاده به دو دسته تقسیم می‌کنند:

مچ‌بند مخصوص استراحت:

برای استفاده در طول شب یا زمان‌هایی که فرد فعالیت ندارد طراحی شده و بی‌حرکتی بیشتری را اعمال می‌کند.

مچ‌بند مخصوص فعالیت:

این مدل‌ها انعطاف‌پذیری بیشتری دارند و به فرد اجازه می‌دهند تا کارهای روزمره خود را با حمایت نسبی مچ انجام دهد.

راهنمای  انتخاب و خرید :

انتخاب یک مچ‌بند مناسب، نقشی کلیدی در موفقیت درمان دارد. در هنگام خرید به نکات زیر توجه کنید:

1. اندازه‌گیری دقیق مچ دست:

مچ‌بند نامناسب نه تنها مفید نیست، بلکه می‌تواند مضر باشد.

مچ‌بند خیلی تنگ باعث اختلال در گردش خون و فشار روی اعصاب می‌شود و مچ‌بند خیلی گشاد نیز حمایت کافی را فراهم نمی‌کند.

برای انتخاب سایز صحیح، معمولاً باید دور مچ دست خود را دقیقاً اندازه بگیرید و با جدول سایز محصول مورد نظر مطابقت دهید. سایزهای رایج شامل کودک XS، S، M، L و XL هستند.

2. توجه به جنس و قابلیت تنفس:

به دنبال مچ‌بندی باشید که لایه داخلی آن از پارچه نرم، لطیف و ضدحساسیت (مانند کتان حوله‌ای) پوشیده شده باشد تا از تعریق و ایجاد حساسیت پوستی جلوگیری کند.

وجود منافذ یا مواد تنفس‌پذیر برای استفاده طولانی‌مدت یک مزیت محسوب می‌شود.

3. نوع و محل قرارگیری آتل:

اطمینان حاصل کنید که آتل‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که ضمن ثابت نگه داشتن مچ، در کف دست یا پشت آن ایجاد ناراحتی و فشار نکنند. قابلیت تنظیم یا شکل‌پذیری آتل‌ها یک ویژگی بسیار مفید است.

4. کیفیت تسمه‌های نگهدارنده (ولکرو):

تسمه‌های ولکرو باید از کیفیت خوبی برخوردار باشند تا در طول زمان خاصیت چسبندگی خود را از دست ندهند.

این تسمه‌ها باید به راحتی باز و بسته شوند و امکان تنظیم فشار را به خوبی فراهم کنند.

5. برند و کشور سازنده:

برندهای معتبر داخلی و خارجی (مانند محصولات آلمانی) معمولاً از مواد اولیه باکیفیت‌تر و طراحی ارگونومیک‌تری برخوردار هستند.

نحوه صحیح پوشیدن و استفاده از مچ‌بند :

پوشیدن صحیح مچ‌بند به اندازه انتخاب درست آن اهمیت دارد:

1. آماده‌سازی مچ‌بند:

ابتدا مچ‌بند را کاملاً باز کنید و اگر آتل قابل تنظیم است، از قرارگیری صحیح آن در جای خود اطمینان حاصل کنید.

2. قرار دادن دست در وضعیت صحیح: دست خود را در حالت ریلکس و صاف قرار دهید، به طوری که انگشتان به صورت طبیعی و بدون فشار کنار هم باشند. مچ دست نباید به سمت بالا یا پایین خم شود.

3. نحوه بستن تسمه‌ها:

دست خود را داخل مچ‌بند قرار دهید به گونه‌ای که آتل کف دست، زیر انگشتان و در سراسر کف دست قرار بگیرد.

سپس تسمه‌ها را به ترتیب (معمولاً از تسمه نزدیک به مچ شروع کنید) ببندید. دقت کنید که مچ‌بند نه خیلی شل باشد و نه خیلی سفت. اگر نوک انگشتان شما بی‌حس، گزگز یا سرد شد، نشانه سفتی بیش از حد بندهاست و باید فوراً آن را شل کنید.

4. نکات مهم در حین استفاده:

در ابتدا، ممکن است استفاده از مچ‌بند کمی ناخوشایند باشد، اما نباید باعث درد شدید شود.

در هنگام خواب، دقت کنید که مچ‌بند باعث ایجاد فشار اضافی نشود.

اگر مچ‌بند شما از نوع مخصوص فعالیت است، می‌توانید در طول روز از آن استفاده کنید، اما به طور مداوم آن را نبندید.

اجازه دهید در فواصل زمانی مشخص، مچ دست کمی حرکت کند و عضلات کار کنند تا از خشکی و ضعف جلوگیری شود.

5. مدت زمان توصیه شده برای استفاده:

مدت زمان استفاده از مچ‌بند باید دقیقاً طبق تجویز پزشک یا فیزیوتراپیست باشد.

استفاده بیش از حد مجاز می‌تواند منجر به تحلیل و ضعف عضلات و خشکی مفصل شود.

در مواردی مثل سندرم تونل کارپال، ممکن است پزشک استفاده صرفاً در شب را برای حداقل یک ماه توصیه کند.

اگر پزشک نظر دیگری نداده باشد، برخی منابع استفاده به مدت ۸ هفته (۲ ماه) را در ساعات بیداری پیشنهاد می‌دهند.

مراقبت و شستشوی مچ‌بند نئوپرنی

برای افزایش طول عمر مچ‌بند و حفظ بهداشت آن، رعایت نکات زیر ضروری است:

شستشو با دست:

مچ‌بند را به هیچ وجه در ماشین لباسشویی نیندازید.

آن را با دست و با آب سرد و مقدار کمی مایع شوینده ملایم بشویید.

جدا کردن آتل‌ها:

اگر آتل‌های مچ‌بند قابل جدا شدن هستند، حتماً قبل از شستشو آنها را خارج کنید.

خشک کردن:

مچ‌بند را پس از شستشو، به آرامی با یک حوله خشک فشار دهید تا آب اضافی آن گرفته شود (از چنگ زدن و پیچاندن آن جدا خودداری کنید).

سپس آن را در هوای آزاد و دور از نور مستقیم خورشید، بخاری یا شوفاژ پهن کنید تا خشک شود.

دفعات شستشو:

بسته به میزان تعریق و کثیف شدن، مچ‌بند را به طور منظم (مثلاً هر هفته یا دو هفته یک بار) بشویید.

هشدارها و موارد منع مصرف

قبل از استفاده از هر نوع مچ‌بند طبی، حتماً با پزشک متخصص (ارتوپد یا متخصص طب فیزیکی) مشورت کنید تا علت دقیق درد شما تشخیص داده شود و مناسب‌ترین نوع مچ‌بند تجویز گردد.

در صورت ابتلا به بیماری‌های پوستی مسری یا زخم‌های باز در ناحیه مچ دست، از استفاده از مچ‌بند خودداری کنید.

همچنین از به اشتراک گذاشتن مچ‌بند با دیگران بپرهیزید.

 اگر در حین استفاده از مچ‌بند، متوجه افزایش درد، قرمزی، تورم، بی‌حسی یا تغییر رنگ انگشتان شدید، فوراً مصرف را قطع کرده و با پزشک خود تماس بگیرید.

این محصولات استریل نیستند و صرفاً برای حمایت و ثبات‌بخشی طراحی شده‌اند.

نتیجه‌گیری :

مچ‌بند طبی نئوپرنی که مچ و کف دست را ثابت می‌کند، یک ابزار درمانی کارآمد، همه‌کاره و مؤثر برای مدیریت طیف وسیعی از آسیب‌ها و بیماری‌های مچ دست است.

این وسیله با تلفیق هوشمندانه خواص منحصربه‌فرد نئوپرن (گرما‌زایی و فشرده‌سازی) و مکانیسم بی‌حرکتی توسط آتل‌ها، بستری ایده‌آل برای تسکین درد، کاهش التهاب و تسریع روند بهبودی فراهم می‌آورد.

با این حال، کلید موفقیت در استفاده از آن، انتخاب صحیح و متناسب با مشکل فردی، پوشیدن اصولی و زیر نظر داشتن پزشک است.

با رعایت این نکات، این مچ‌بند طبی می‌تواند همراهی وفادار و مؤثر در مسیر بازیابی سلامت و بازگشت به فعالیت‌های روزمره باشد.

پرسش‌های متداول

1. آیا می‌توانم با مچ‌بند نئوپرنی بخوابم؟
بله، در بسیاری از موارد مانند سندرم تونل کارپال، پزشکان استفاده از مچ‌بند مخصوص استراحت را در طول شب تجویز می‌کنند، زیرا در هنگام خواب افراد کنترل کمی روی وضعیت مچ خود دارند و ممکن است آن را به طور ناخودآگاه خم کنند که این وضعیت می‌تواند علائم را تشدید کند.

با این حال، حتماً در این مورد با پزشک خود مشورت کنید.

۲. آیا پوشیدن مداوم مچ‌بند در طول روز ضرری دارد؟

بله، استفاده مداوم و طولانی‌مدت از مچ‌بند بدون تجویز پزشک می‌تواند باعث ضعف عضلات و وابستگی مفصل به تکیه‌گاه خارجی و در نهایت خشکی آن شود.

بهتر است طبق دستور پزشک، در فواصل زمانی مشخص مچ‌بند را باز کرده و به عضلات و مفصل اجازه حرکت و فعالیت دهید.

۳. مچ‌بند نئوپرنی بهتر است یا مچ‌بند پارچه‌ای ساده؟

این دو کاربرد متفاوتی دارند.

مچ‌بندهای پارچه‌ای ساده عمدتاً برای گرم نگه داشتن و حمایت بسیار جزیی در حین ورزش به کار می‌روند.

اما مچ‌بند نئوپرنی به دلیل داشتن آتل و خاصیت فشرده‌سازی، برای بی‌حرکت کردن و درمان طبی آسیب‌ها و بیماری‌ها طراحی شده است و کارایی درمانی بسیار بالاتری دارد.

۴. چگونه بفهمم مچ‌بند را بیش از حد سفت بسته‌ام؟

اگر پس از بستن مچ‌بند، احساس بی‌حسی، گزگز، سوزن سوزن شدن یا سردی در انگشتان دست خود کردید، یا رنگ انگشتان به سمت سفیدی یا کبودی رفت، این نشانه‌های واضحی از سفت بودن بیش از حد بند است. در این حالت سریعاً مچ‌بند را شل کنید.

۵. آیا مچ‌بند طبی نئوپرنی برای همه انواع شکستگی‌ها مناسب است؟

خیر. در شکستگی‌های حاد و جابجا شده، اولویت با آتل‌گیری یا گچ‌گیری توسط پزشک است.

مچ‌بندهای نئوپرنی معمولاً در مراحل پایانی درمان و پس از باز کردن گچ، برای محافظت و توانبخشی تجویز می‌شوند.

در مورد شکستگی‌های خفیف و بدون جابجایی نیز باید نظر پزشک ملاک عمل باشد.